اتریوم یک ارز دیجیتال مبتنی بر بلاکچین است که به صورت متن باز عرضه شده است. این ارز دیجیتال انجام تراکنش های هوشمند را ممکن ساخته و به توسعه دهندگان اجازه می دهد برنامه های خود را روی بلاکچین اتریوم بنویسند. اما اصطلاح قراردادهای هوشمند در بین کاربران باعث ایجاد گمراهی شده است. برای درک درست از اسناد و مدارک پیچیده قراردادهای هوشمند در ادامه با رمزینکس همراه باشید تا اطلاعات بیشتری کسب کنید.

قرارداد هوشمند چیست؟

مفهوم “قرارداد هوشمند” غالباً تصویری از اسناد و مدارك پیچیده را در ذهن افراد می گذارد كه در حقیقت كاملاً گمراه کننده است. بنابراین ، یک قرارداد هوشمند چیست؟

یک قرارداد هوشمند پروتکل رایانه ای است که برای تسهیل، تأیید یا اجرای مجدد مذاکره یا عملکرد یک قرارداد به صورت دیجیتالی در نظر گرفته شده است. قراردادهای هوشمند اجازه انجام معاملات معتبر و بدون اشخاص ثالث را می دهند. این معاملات قابل ردیابی و برگشت ناپذیر هستند.
تعریف فوق اساساً بیان می کند که قراردادهای هوشمند همانطور که از نام آن پیداست، قراردادهایی هستند که می توانند برنامه ریزی شوند، بدون اشخاص ثالث تأیید شوند، قابل ردیابی و تغییر ناپذیر می باشند، مگر اینکه صریحاً در قرارداد ذکر شده باشد.
چندین پلتفرم بلاکچین به شما امکان می دهند قراردادهای هوشمند سفارشی را برای موارد مختلف استفاده کنید. برخی از آنها عبارتند از:  Ethereum، Hyperledger fabric ،R3 Corda ، Stellar ، Achain و غیره.

این اصطلاح اغلب به عنوان جایگزینی برای اسکریپت های اتریوم استفاده می شود، زیرا این منطق رمزگذاری شده است که دارایی های دیجیتال را هنگامی که توسط رویدادهای خاص ایجاد می شوند، تغییر می دهد.

قراردادهای هوشمند

قراردادهای هوشمند چگونه کار می کنند؟

ایده اولیه قراردادهای هوشمند در سال ۱۹۹۳ توسط یه مهندس کامپیوتر و رمزنگاری به نام نیک سابو به عنوان یک دستگاه داد و ستد خودکار معرفی شد.

شایان ذکر است که بیت کوین اولین ارز دیجیتالی بود که از قراردادهای اساسی پشتیبانی کرد، به این معنا که شبکه می تواند ارز مشخصی را از یک شخص به شخص دیگر منتقل کند. به این صورت که شبکه گره ها تنها با شرایط خاص تراکنش ها را تایید می کنند. اما بیت کوین فقط برای انتقال ارز از این نوع قرارداد استفاده می کند.

در عوض، اتریوم جایگزین زبان محدودتر بیت کوین است و به توسعه دهندگان اجازه می دهد برنامه های خود را روی بلاکچین اتریوم بنویسند. اتریوم به توسعه دهندگان این امکان را می دهد که قراردادهای هوشمند خود یا “autonomous agents” را برنامه ریزی کنند.

 

اکثر بلاکچین ها اساساً محدود هستند. اما اتریوم متفاوت است. قراردادهای هوشمند اتریوم به توسعه دهندگان خود اجازه می دهد تا هرگونه عملیات مورد نظر خود را ایجاد و راه‌اندازی کنند، با ایجاد هزاران برنامه متنوع که تصویری از بلاکچین را ارائه می دهد.

توسعه فناوری اتریوم با ایجاد دستگاه مجازی اتریوم یا EVM یک نرم افزار کامل Turing، قادر به اجرای هر برنامه ای می باشد و آنچه در بیت کوین ضعیف و آسیب پذیر است را تغییر داده است. نوآوری درخشان اتریوم در این واقعیت نهفته است که هر عملیاتی که در داخل آن انجام می شود همزمان توسط هر گره در کل شبکه نیز انجام می شود. این پایگاه های عملیاتی بسیار کاربردی قراردادهای اتریوم، قابلیت آن را در ایجاد بلاکچین بسیار سریعتر، آسانتر و بارورتر از آنچه که در گذشته بود کرده اند.

قراردادهای هوشمند می توانند:

خدمات دیگری را برای سایر قراردادها فراهم کنید (مشابه نحوه کار یک کتابخانه نرم افزاری)

ساخت برنامه هایی برای بیمه

اطلاعات مربوط به یک برنامه مانند اطلاعات ثبت دامنه یا سوابق عضویت را ذخیره می کند

ایجاد حساب های مشترک و چند امضایی

قراردادهای هوشمند

ویژگی های قراردادهای هوشمند

از ویژگی های خاص نحوه عملکرد قراردادهای هوشمند در این پلتفرم این است که همه آنها آدرس های خود را در بلاکچین دارند. به عبارت ساده، کد مربوطه در هر قرارداد درج نشده است. در عوض، یک گره معامله خاصی را راه اندازی می کند که یک آدرس منحصر به فرد را به یک قرارداد ایجاد و متصل می کند. پس از این معامله اولیه، قرارداد به یک واحد جدا نشدنی از بلاکچین تبدیل می شود که آدرس آن هرگز تغییر نمی کند.

اکنون ، هنگامی که قرارداد هوشمند شما در حال اجراست ، درک وضعیت و عملکردهای آن ممکن است بسیار مهم باشد. معمولاً دو نوع کارکرد در یک قرارداد می توانند ظاهر شوند:

فقط خواندنی یا عملکردهای ثابت: آنها هیچ تغییری گسترده ایجاد نمی کنند. هدف آنها خواندن حالت، انجام تمام محاسبات لازم و بازگشت مقادیر است.

توابع تراکنشی: در عوض، این قراردادها تغییر وضعیتی را در قرارداد هوشمند انجام می دهند یا جریان پولی را جابجا می کنند.

در حال حاضر نظری وجود ندارد.